of zal ik zachter praten?

Hazel van Berkel jut, spaart en verzamelt objecten en zet ze naar haar hand. Ze haalt dingen van buiten naar binnen, combineert ze en zet ze in een ander licht. Door de zorg waarmee ze de materialen behandelt, bevraagt ze hun waarde. Een groezelig postelastiek dat precies om een door de zee gepolijst stuk drijfhout past of een voorzichtig opengevouwen zakje thee waarvan de kleur in de vouwen gekropen is. Een bijzondere plaats in haar recente werk wordt ingenomen door objecten geladen met herinneringen aan haar kindertijd, zoals de verweerde luiken van het oude speelhuisje in de achtertuin en de afgedankte materialen uit haar kleuterklas.

Sanne Kabalt werkt met beeld en tekst. Voor haar nieuwe werk wandelt ze over begraafplaatsen en neemt patronen en texturen van de oude stenen over. Symbolen die rouw verzachten, zoals een vlinder voor metamorfose en een wilg voor wedergeboorte. Ze komen los van de begraafplaats en worden - op licht, soepel papier in plaats van zwaar, stevig steen - in een nieuwe context samengebracht. Foto’s waarop mos, ijs en fossielen haast voelbaar aanwezig zijn, een pagina uit haar droomdagboek en een video waarin ze een brok ijs koestert, gaan een spannende interactie aan met een serie dialogen waarin haar dochter van drie probeert te begrijpen wat de dood is.

Het residencyprogramma van 37PK en deze tentoonstelling zijn mogelijk gemaakt door steun van de Gemeente Haarlem.