De lijnen die mijn lichaam tekenen

Mansoureh Kamari (Teheran, 1986) groeide op in een gewoon, traditioneel gezin in Iran, maar in een samenleving waar vrouwen stelselmatig werden onderdrukt. Haar jeugd werd beheerst door angst: dat zij als negenjarige tegen haar wil zal worden uitgehuwelijkt, dat ze niet in het openbaar mag lachen, zingen of dansen, dat ze nooit een eigen leven zal kunnen leiden. In het tekenen vond ze een eigen wereld, een plek van vrijheid en verbeelding. Op haar twintigste ontvluchtte ze Iran en vestigde ze zich in Frankrijk, waar ze werkzaam werd als animator. Jaren later zette ze haar herinneringen om in een beeldverhaal van grote kracht.

In haar graphic novel wisselt Kamari het heden, waarin ze poseert als naaktmodel in een Parijs tekenatelier, af met terugblikken op haar beklemmende jeugd. Tijdens die modelsessies komen haar herinneringen boven. Ze schetst ze uit, ruw, kwetsbaar, mooi, hard, eerlijk, als lijnen die haar lichaam tekenen. Het contrast is even helder als ontroerend: het verleden in grijstinten, het heden in gedempte kleuren die aan het einde voorzichtig opengaan. De tekeningen zijn poëtisch, precies en persoonlijk; haar achtergrond als een animator is er duidelijk in te herkennen.

De lijnen die mijn lichaam tekenen wordt regelmatig in één adem genoemd met stripklassiekers als Persepolis van Marjane Satrapi en Maus van Art Spiegelman. De NRC schreef: "Haar grafische oplossingen voor gevoelens van onmacht en angst zijn beklemmend en maken haar verhaal krachtig." Het boek ontving vier sterren en werd geprezen als een werk dat het stripmedium overstijgt.

De tentoonstelling biedt bezoekers de kans om de tekeningen op groter formaat en van dichtbij te bekijken en bijna letterlijk in de wereld van Kamaris indringende verhaal te stappen.